Lata 70te to jedna z najbarwniejszych i kontrastowych dekad XX wieku. Z jednej strony „Gwiezdne wojny”, a z drugiej zimna wojna i wyścig zbrojeń, „Gorączka sobotniej nocy” i tańczący w rytmach disco John Travolta – z drugiej Sex Pistols, czyli brudny brytyjski punk. Kino moralnego niepokoju, wrzecionowate kubańskie pomarańcze, minispódniczki, Mini Morrisy, pop-art etc.

Ruch hippisowski – to rewolucja proklamująca bunt młodych przeciw światu dorosłych „nie wierzcie nikomu po trzydziestce” i jego instytucją: rodzinie, kościołowi, szkole, pracy , szefom, rywalizacji, pieniądzowi, wojsku, wojnie, normom, przymusom, zakazom, domniemanej hipokryzji, konwencji ubioru, własności prywatnej.
 
Modą lat siedemdziesiątych - zewnętrzną oznaką przynależności do ruchu hippisowskiego były długie włosy, bose stopy i swoisty ubiór. Do długich włosów opadających na plecy często wplątywano kwiaty lub wianki. Strój miał wyrażać związek z naturą i musiał być funkcjonalny, najlepiej w jak największym stopniu własnoręcznie wykonany. Kolorowe, kwieciste, luźne bluzki z szerokimi rękawami, indiańskie poncza, wytarte jeansy z szerokimi nogawkami tzw. dzwony, barwne cygańskie spódnice, do tego rożne tanie ozdoby z drewna, podwieszane na rzemykach. Kolorowe koraliki, paciorki na szyi
i przegubach dłoni, dzwonki, pacyfki apaszki i opaski na włosach.